visit.

3 Μαΐ 2011

"ΜΕΣΑ"

Λίγες μέρες πριν βρέθηκα στην παράσταση  "ΜΕΣΑ"  του Δημήτρη Παπαϊωάννου και ένοιωσα κι εγώ αυτήν την εξίσωση του χρόνου με τον χώρο που σταδιακά έπλεκε τις ζωές μας με τις ζωές των άλλων..Αυτό το ανθρώπινο σύμπλεγμα που μας καθιστά πολλούς, μα και τόσο μόνους, στο "ΜΕΣΑ" αναδύεται με μορφή σκληρή, κουραστική, ανέκφραστη, μα σε 'μας όλους τόσο γνώριμη.Η παράσταση ανήκει σε αυτούς που πηγαίνοντας προς αυτήν, αφήνουν απ' έξω κάθε προκατάληψη, προσδοκία  και απαίτηση γι' ότι θα συμβεί εκεί μέσα.Αυτή η σύνθεση στιγμών και συναισθημάτων ξεδιπλώνεται από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης και δεν αποκλίνει ούτε στιγμή, καθ' όλη την εξάωρη διάρκεια της.Η ελευθερία του να δεις όσο θες, όπως θες και από όποια  θέση θελήσεις, τελικά καταλήγει σε μια διαρκή μετακίνηση σωμάτων που ψάχνουν αδιάκοπα να επαναπροσδιοριστούν.Την αλήθεια από όποια γωνιά και να την δεις η ίδια αλήθεια μένει.Απλώς βλέπουμε και πλευρές που αγνοούσαμε την ύπαρξη τους και ίσως αυτό τελικά είναι που μας πάει και λίγο παρακάτω.Χωρίς να το θέλουν οι εθελοντές γίνονται ένα με τους αληθινούς πρωταγωνιστές σ' ένα ανθρώπινο χαρμάνι που δεν συνεννοείται μεταξύ του.Απλά υπάρχει.Μα αυτός δεν είναι και ο λόγος  της απόλυτης ματαίωσης της ύπαρξης;Ζούμε χωρίς νόημα, παραδινόμαστε στο εύκολο, στο γρήγορο στο ψεύτικο..Όλα τελούνται εν αγνοία μας.
Εν κατακλείδι το έργο αρχίζει να επιδρά επάνω σου όταν μόνος στον δικό σου χωροχρόνο και χωρίς καμία σκηνοθετική καθοδήγηση, ακολουθείς αυτήν την μονότονη ιστορία στην οποία πριν λίγο έβλεπες σαν απλός θεατής..... Η πόρτα ανοίγει, κούραση, άδειο βλέμμα, απομόνωση, σιωπή.Ένα γρήγορο μπάνιο, φαγητό στα βιαστικά και μετά το κενό.Η κίνηση πάντα ίδια, το κάθε τι στην θέση του άτακτα τακτοποιημένο και στο τέλος ένα σώμα μαζεμένο στο άδειο κρεβάτι.Η πόλη είναι εδώ για να υποδεχτεί κάθε όνειρο που έχει πια πεθάνει.Όμως οι πόλεις θα ζήσουν και μετά τα όνειρά μας ή και χωρίς αυτά, γιατί ακόμα μπορούν και παίρνουν την απόχρωση που τους δίνουν το γαλάζιο της θάλασσας και το λευκό που περίσσεψε από τα όνειρα που κάναμε παιδιά.
Η παράσταση τελειώνει σεμνά, χωρίς θόρυβο και τυμπανοκρουσίες.
Κάπως έτσι δεν τελειώνουν και των απλών ανθρώπων οι ιστορίες άλλωστε;



9 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

αν καταλάβω ότι πήγαμε την ίδια μέρα…
ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. να βλέπεις την ίδια σου την ζωή να ξετυλίγεται σε κάθε δωμάτιο, να βλέπεις τις σκέψη σου, την φθορά σου, την ανία σου, τον θάνατό σου ζώντας, όλα μπροστά σου να μπερδεύονται οι ανάσες τους με τη δική σου, ν’ ανατριχιάζεις και ν’ αναρωτιέσαι για τη ζωή που δεν ζεις… εσύ, εμείς, όλοι…

μοιραστήκαμε μια "μέσα" ζωή, έστω και χωριστά. όσο να πεις κάτι είναι και αυτό…

jo. είπε...

.@.ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ..ωραίο πράγμα να μοιράζεσαι ζωή..Οταν δεν ξέρεις τον άλλον μόνο να τον νοιώσεις μπορείς.
Τι κρίμα που δεν είπαμε έστω κι ένα γειά Λύχνε μου..

Papillon είπε...

Jo mou, den paristanw tin exsupni... alla i Zwi einai epilogi xsereis... .-

jo. είπε...

.@..papillon..Nαι είναι.Και δικαίωμα είναι η ζωή και πολλά άλλα είναι που ξεχάσαμε.Εγώ χάνω την πίστη μου όταν βλέπω τόσους πολλούς να εντάσσονται με τέτοια ευκολία στο σύστημα.Ταλαντεύομαι ανάμεσα στο μοιραίο και στο αναγκαίο δηλαδή.Που πήγε όλη αυτή η ανθρώπινη ενέργεια;Τι άλλαξε;Γιατί τόση σιωπή;..Τόση ενοχή;Δεν θέλω να δεχτώ ότι αυτή είναι η εξέλιξη, αλλά κάθε φορά που μετράω φίλους τους βρίσκω λιγότερους.Eσύ;
θέλω να σου γράψω κι άλλα μα με πιέζει ο χρόνος!Είδες πόσο εύκολα έπεσα μέσα στην μαύρη τρύπα που περιέγραψα..
Σε φιλώ και σε ευχαριστώ για το σχολιό σου.Εχουμε ανάγκη την "άλλη" φωνή, ίσως πιο πολύ και απ' την δική μας.

DESPOINA είπε...

Γεια σου jo και γεια σε όλους ! !

ρε παιδιά εμένα πιο πολύ μου κλίκαρε ότι ήσασταν την ίδια ώρα κάπου μαζί και δεν μιλήσατε...! ! ! !

πω πωωωωωω...
δηλαδή τέτοια επικοινωνία εδώ και βρεθήκατε στον ίδιο χώρο και δεν γνωρίζατε ότι ήσασταν εκεί μαζί ...???

σαν ένα κινούμενο μπλογκ δηλαδή ...???

θέλουμε και επαφή για το μέσα...! ! !! ! !

χιχιχιχιχιχι
φιλιά σε όλους

new-girl-on-the-blog είπε...

"Ζούμε χωρίς νόημα, παραδινόμαστε στο εύκολο, στο γρήγορο στο ψεύτικο.."
Ας βρούμε ένα νόημα για να ζούμε..και να ζούμε καλύτερα από πριν!
Να μην παραδινόμαστε εύκολα σ΄αυτό που γρήγορα έρχεται, γιατί γρήγορα μπορεί να φύγει..

(καλό ξημέρωμα..)

jo. είπε...

.@.DESPOINA..Καλημέρα σου στέλνω..
Κάθε μέρα από δίπλα μας περνάνε πρόσωπα που μετά στεριώνουν στις ζωές μας..
Ολα έχουν τον δικό τους χρόνο για να έρθουν...και να φύγουν.

jo. είπε...

.@..new-girl-on-the-blog.Και η δική μου ευχή αυτή είναι..και σκοπός και χρέος.
Δεν έχει τέλος αυτό το παιχνίδι.Να μην παραδινόμαστε μόνο.Να μην κάνουμε εκπτώσεις..
Καλή σου μέρα.

Αμέλια η τέλεια είπε...

"...καταλήγει σε μια διαρκή μετακίνηση σωμάτων που ψάχνουν αδιάκοπα να επαναπροσδιοριστούν" Αυτό ακριβώς ένιωσα κι εγώ στην παράσταση. Καλησπέρα :)