Ο ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ 'ΡΘΕΙ..

Χανιά μεσημέρι στο μικρό καφέ της πόλης..Ιούλιος ζεστός.Αλμύρα από την γρήγορη βουτιά στην κοντινή παραλία."Περιμένουμε ζέστες", ακούγεται από τα διπλανά τραπέζια.Κόσμος πάει κι έρχεται σε μια καλοκαιρινή σύναξη ανθρώπων που για φέτος προβλέπεται πιο ήσυχη από ποτέ.Απέναντι η εικόνα μπερδεύει γλυκά το μπλε τ' ουρανού με αυτό της θάλασσας.Όλα καλώς καμωμένα.Έχω μέρες να δω τηλεόραση.Τι γίνεται στον έξω κόσμο άραγε;Τελικά πόσο διαφέρει αυτό που ζω χωρίς να βλέπω, με αυτό που που μου συμβαίνει όταν "ενημερώνομαι".
Είπα σήμερα να γράψω.Να μεταφέρω το άδειο της ψυχής μου και μαζί με αυτό τον ήχο της πόλης.Της πόλης  που αντέχει, αν και αυτή δεν στερείται αγανακτισμένων και αντιδραστικών.Ίσως να υστερεί λίγο σε παλμό, αλλά κι εδώ θα δεις αγωνία και καχυποψία  και ίσως την λιγότερη φιλοξενία από αυτή που θα περίμενες.Σημεία των καιρών.Η αποξένωση πέρασε και από 'δω.
Μου έλειψαν οι φίλοι.Αυτοί οι σταθεροί φίλοι που τους κουβαλάς παντού σαν προσευχή.
Συνεχίζω τις μέρες που λέγονται διακοπές και ξεμακραίνω σιγά-σιγά από την μανία  του χειμώνα που ζήσαμε.Φέτος πήρα στο νησί  περίσσια αφή, όλη μου την όραση και παραμέλησα λίγο την ακοή μου.
Τα έβαλα σε μία τάξη τα πράγματα και βρέθηκα στο μικρό λιμανάκι του χωριού να καρτερώ τον Αύγουστο..Τον Αύγουστο με  την  ανατολή του λαμπρότερου άστρου της νύχτας, με τα πανηγύρια  και τους έρωτες του.Τον Αύγουστο που λέγεται φέτος θα είναι σφιχτός.Κουμπωμένος σαν Οκτώβρης και θυμωμένος σαν εκείνες τις μπόρες του Γενάρη.Αντίθετος και παραμορφωμένος.Λιγομίλητος..
Ας τον ζήσουμε έστω κι έτσι.Του χρωστάμε δεν μας χρωστά.Άλλωστε πόση λύπη μπορεί να δώσει εκείνο το σούρουπο της μέρας που μικραίνει και πόση μοναξιά χωρά η μυρωδιά της ρακής, του ούζου της φωτιάς πάνω στην άμμο;Ελάχιστη νομίζω,,, 

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΣΑ..

Λίγες μέρες διακοπές ονειρεύτηκα.
Να μόνο για λίγο, έτσι για να ξεγελάσω τον καημό μου και την λαχτάρα της φυγής.
Πίσω στην πατρίδα.Στα Χανιά της ψυχής μου.Ο Βορράς με τον Νότο να μοιράζονται την αγάπη μου και αντί να διχάζουν να ενώνουν τον μέσα μου βυθό.Ότι αγαπήσαμε στην πίσω ζωή, δεν μπορεί να εκτοπίσει την παρούσα επιθυμία.Εκεί στην μικρή την γειτονιά γυρνώ, με την καγκελόπορτα την σκουριασμένη απ' τα χρόνια πια.Τα παράθυρα στο πατρικό το σπίτι ανοίγουν με δυσκολία και ο θόρυβός τους μαχαιριά στην καρδιά.Ο χρόνος ο αλήτης αφήνει πίσω του αλμύρα και σκόνη.Ανοιγοκλείνω τα μάτια και μια ζωή αλλιώτικη περνά από μπροστά μου.Όχι απαραίτητα καλύτερη μα λίγο πιο ανθρώπινη.Μέσα μου ξέφτισε η ελπίδα να ζω αυτές τις ξένοιαστες διακοπές που σου αλλάζουν δέρμα.Η δροσιά που αναδύει η ψυχής μου είναι γιατί ακόμα και σήμερα, αρνούμαι  να κλείσω τα παράθυρα αυτά που επιτρέπουν στον ήλιο να μπαίνει μέσα μου.
Έτσι θα λείψω και θα μου λείψετε...
 Θα σας φέρω εικόνες με χρώμα γαλάζιο από τα μέρη μου και μετά εσείς θα μου χρωστάτε και κάπως έτσι  θα το πάμε το ανηφόρι τούτο.
Όταν θα επιστρέψω θα είναι γιατί μαζί με όλα τα υπόλοιπα, θα μου έχει στερέψει και η δύναμη ν' απέχω από  τον μικρόκοσμο αυτού εδώ του blog.Αυτόν τον εικονικό, μα γεμάτο ζωή και υποσχέσεις κόσμο που μοιραζόμαστε κάθε μέρα και από λίγο.
Καλή αντάμωση..

Η επανάσταση των σιωπηλών.

Οι  Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."
                                               Φράντς  Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων

Καθώς  η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.
Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός  αυτή η  άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.
Η επανάσταση  λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι  μια  επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση  βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει  από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με  κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.
Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης  του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το  ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται  ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα  της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί  στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση»  σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της.”
Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο  φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής   δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του.Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας·που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι  επειδή θέλει να  κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο.
Η  σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει  ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι:  Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα  στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις  απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν  τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.
 Εκείνος –που σήμερα σιωπά με απόγνωση- οδηγείται σταθερά στην αποξένωση, επειδή το περιβάλλον μοιάζει να ανήκει πάντοτε σε κάποιους άλλους. Μόνον όμως όπου το περιβάλλον παραμείνει υπερήφανο και ανέγγιχτο, μπορεί να  ανθίσει η πραγματική ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις  και τα ομοιώματα της.

Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι  είδαν τον διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Ούτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο δικός τους κόσμος είχε αξίες και ήθος, ούτε μπορούν να τον αλλάξουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε  αξίες και ήθος-  είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.
Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια  των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν  κύκλους  ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.
 Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου –η μόνη που τελευταία γνώρισε η χώρα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; 
Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως  όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;
«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.

                                   Απόσπασμα από κείμενο του  Γ.Γραμματικάκη.

  Οι εικόνες τραβήχτηκαν από την ψηλότερη κορυφή της Ισπανίας.Πατήστε το pause στη μουσική από τη λίστα του blog και αφεθείτε στη μαγεία της εικόνας.Χαθείτε στα σύννεφα που πάλλονται σαν κύματα.Στην ανεμοθύελλα...στα χρώματα που αναδύονται από παντού.Στην ταχύτητα και στην εναλλαγή.Στο φως, στην έμπνευση της στιγμής μα και στην γαλήνη που  κρύβει  το καρτέρι.

"Να ταξιδεύεις μακριά!"

Είναι η μόνη, ειλικρινής ευχή που μπορώ να δώσω.Το μακρινό <<αλλού>>  σε ξαναφέρνει στα μέτρα σου, σε ξεθαρρεύει, καταλαβαίνεις γιατί τόσο καιρό τα μάτια σου σταματούσαν σ'  ένα βουναλάκι από άχρηστους και παντός είδους τενεκέδες...                                                                        

                                                                                                                                                                                

"ΜΕΣΑ"

Λίγες μέρες πριν βρέθηκα στην παράσταση  "ΜΕΣΑ"  του Δημήτρη Παπαϊωάννου και ένοιωσα κι εγώ αυτήν την εξίσωση του χρόνου με τον χώρο που σταδιακά έπλεκε τις ζωές μας με τις ζωές των άλλων..Αυτό το ανθρώπινο σύμπλεγμα που μας καθιστά πολλούς, μα και τόσο μόνους, στο "ΜΕΣΑ" αναδύεται με μορφή σκληρή, κουραστική, ανέκφραστη, μα σε 'μας όλους τόσο γνώριμη.Η παράσταση ανήκει σε αυτούς που πηγαίνοντας προς αυτήν, αφήνουν απ' έξω κάθε προκατάληψη, προσδοκία  και απαίτηση γι' ότι θα συμβεί εκεί μέσα.Αυτή η σύνθεση στιγμών και συναισθημάτων ξεδιπλώνεται από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης και δεν αποκλίνει ούτε στιγμή, καθ' όλη την εξάωρη διάρκεια της.Η ελευθερία του να δεις όσο θες, όπως θες και από όποια  θέση θελήσεις, τελικά καταλήγει σε μια διαρκή μετακίνηση σωμάτων που ψάχνουν αδιάκοπα να επαναπροσδιοριστούν.Την αλήθεια από όποια γωνιά και να την δεις η ίδια αλήθεια μένει.Απλώς βλέπουμε και πλευρές που αγνοούσαμε την ύπαρξη τους και ίσως αυτό τελικά είναι που μας πάει και λίγο παρακάτω.Χωρίς να το θέλουν οι εθελοντές γίνονται ένα με τους αληθινούς πρωταγωνιστές σ' ένα ανθρώπινο χαρμάνι που δεν συνεννοείται μεταξύ του.Απλά υπάρχει.Μα αυτός δεν είναι και ο λόγος  της απόλυτης ματαίωσης της ύπαρξης;Ζούμε χωρίς νόημα, παραδινόμαστε στο εύκολο, στο γρήγορο στο ψεύτικο..Όλα τελούνται εν αγνοία μας.
Εν κατακλείδι το έργο αρχίζει να επιδρά επάνω σου όταν μόνος στον δικό σου χωροχρόνο και χωρίς καμία σκηνοθετική καθοδήγηση, ακολουθείς αυτήν την μονότονη ιστορία στην οποία πριν λίγο έβλεπες σαν απλός θεατής..... Η πόρτα ανοίγει, κούραση, άδειο βλέμμα, απομόνωση, σιωπή.Ένα γρήγορο μπάνιο, φαγητό στα βιαστικά και μετά το κενό.Η κίνηση πάντα ίδια, το κάθε τι στην θέση του άτακτα τακτοποιημένο και στο τέλος ένα σώμα μαζεμένο στο άδειο κρεβάτι.Η πόλη είναι εδώ για να υποδεχτεί κάθε όνειρο που έχει πια πεθάνει.Όμως οι πόλεις θα ζήσουν και μετά τα όνειρά μας ή και χωρίς αυτά, γιατί ακόμα μπορούν και παίρνουν την απόχρωση που τους δίνουν το γαλάζιο της θάλασσας και το λευκό που περίσσεψε από τα όνειρα που κάναμε παιδιά.
Η παράσταση τελειώνει σεμνά, χωρίς θόρυβο και τυμπανοκρουσίες.
Κάπως έτσι δεν τελειώνουν και των απλών ανθρώπων οι ιστορίες άλλωστε;

Θα πάρεις;

    
Σε έβλεπα κάπου-κάπου Μίνωος και 62 Μαρτύρων γωνία. Μου είχε κάνει εντύπωση η όμορφη φατσούλα σου και το ότι ήσουν τόσο μικρός! Πάντα, όμως, το φανάρι ήταν πράσινο και δεν μπορούσα να σταματήσω. Μέχρι προχθές. Από τις σπάνιες φορές που παρακαλούσα να με «πιάσει» κόκκινο. Κι έγινε.

Τότε, άνοιξα το παράθυρό μου και σε παρατήρησα καλύτερα, καθώς εσύ μου άπλωνες το χεράκι σου κρατώντας ένα πακέτο χαρτομάντιλα:

«Θα πάρεις;»

Σου έγνεψα αρνητικά.

«Δε θα έπρεπε τέτοια ώρα να είσαι στο σχολείο σου; Μη μου πεις ότι δεν πηγαίνεις σχολείο!»

«Πηγαίνω, αλλά σήμερα ξέχασα να πάω!», απάντησες σουφρώνοντας το πονηρό σου μούτρο.

«Δε θέλω να σε ξαναδώ εδώ», σου είπα κι εσύ χαμογέλασες πονηρά. «Πόσων χρόνων είσαι;»

Το σκέφτηκες λίγο.

«Δέκα», απάντησες τελικά, προσθέτοντας τουλάχιστον δυο χρόνια στην πραγματική σου ηλικία.

«Θέλεις να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου έτσι;», ήθελα να σε ρωτήσω μετά, μα δε σε ρώτησα. Κι ένα σωρό άλλα ήθελα να σε ρωτήσω. Πού μένεις. Πώς είναι το σπίτι σου. Ποιους έχεις για γονείς. Ποιος σε βάζει να γυρνάς στα φανάρια και να απλώνεις το μαυριδερό χεράκι σου στους οδηγούς λέγοντας πάντα το μονότονο: «Θα πάρεις;». Ήθελα να σε ρωτήσω ακόμα πώς περνάς τη μέρα σου. Γιατί δεν πας στο σχολείο. Αν ξέρεις, άραγε, να διαβάζεις. Ήθελα να σε ρωτήσω τι όνειρα έχεις για τη ζωή σου. Πώς φαντάζεσαι να μεγαλώνεις. Τι θέλεις να κάνεις με το μέλλον σου. Κι ένα σωρό άλλα ήθελα να σε ρωτήσω. Μα τίποτα δε σε ρώτησα, μόνο σου είπα δυο-τρία αστεία μέχρι να ανάψει το πράσινο, σε χαιρέτησα κι έφυγα.

Χτες σε συνάντησα ξανά. Έκανα μυστική συμφωνία με το φανάρι και κοκκίνισε για χάρη μου.

«Μη μου πεις πως και σήμερα ξέχασες να πας στο σχολείο!»

«Ξέχασα», είπες πάλι, αλλά τούτη τη φορά ήσουνα μελαγχολικός. Δε χαμογελούσες όπως χτες.

Τι να σου έλεγα; Την ώρα που αστειευόμουνα μαζί σου, αυτά τα δυο-τρία λεπτά μέχρι να ανάψει το πράσινο στο φανάρι, πέρναγαν από το μυαλό μου σκέψεις με την ταχύτητα του φωτός. Και ένιωθα τόση ντροπή… Επειδή αναγκάζομαι να ζω σε ένα κόσμο που υπάρχουν τέτοιες εικόνες και κανείς δεν κάνει τίποτα!

Εγώ ήμουν αυτή που την περασμένη εβδομάδα έλεγα στα παιδιά στο εργαστήρι δημιουργική γραφής πως ο κόσμος μας αποτελείται από σκληρές και τρυφερές εικόνες. Εγώ ήμουν αυτή που τους έλεγα πως δεν πρέπει να στρέφουμε αλλού το βλέμμα και να προσπερνάμε τις σκληρές εικόνες. Αντίθετα πρέπει να τις κοιτάμε κατάματα κι έπειτα να μη στεκόμαστε μόνο σε αυτό που βλέπουμε. Εγώ ήμουν αυτή που τους έλεγα πως πρέπει να αντέχουμε στη θέα της σκληρής πραγματικότητας για να μπορέσουμε μετά να κάνουμε κάτι γιʼ αυτήν, να προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε, να φτιάξουμε ένα κόσμο καλύτερο, με περισσότερες τρυφερές εικόνες. Εγώ ήμουν αυτή που τα έλεγα στα παιδιά. Και τώρα να ʼμαι: Μπροστά σε μια σκληρή εικόνα και να μην ξέρω τι να κάνω με αυτήν! Δάσκαλε που δίδασκες…

Άραγε, αν σου έπαιρνα κάτι να φας, θα στο αφήνανε αυτοί που σε σέρνουνε κάθε μέρα στα φανάρια, μαθαίνοντάς σου το σκληρό πρόσωπο της ζωής; Οτιδήποτε και να σου έδινα, θα στο αφήνανε; Κι όσο σκεφτόμουνα πως το πορτ μπαγκάζ μου ήτανε γεμάτο παιχνίδια για το αποκριάτικο πάρτυ των παιδιών μου, τρελαινόμουνα. Επειδή ήξερα πως δεν μπορούσα να σου δώσω τίποτα απʼ όλα αυτά. Επειδή ήξερα πως ό,τι κι αν σου έδινα, θα στο παίρνανε. Και το χειρότερο δεν ήταν πως θα σου παίρνανε το παιχνίδι –τι να το έκαναν άλλωστε. Όχι. Το χειρότερο ήταν πως θα το έκαναν για να σου πάρουνε τη χαρά…

Κι έτσι, εκτός από σένα που ήσουν μελαγχολικός, μελαγχόλησα κι εγώ, ξέροντας πως εκείνη τη μέρα δεν έκανα τίποτα για να αλλάξω τον κόσμο προς το καλύτερο. Μόνο μερικά αστεία είπα σε ένα αγοράκι με τεράστια, μαύρα μάτια στα φανάρια Μίνωος και 62 Μαρτύρων γωνία, κάνοντάς το να χαμογελάσει. Κι έπειτα, σου χάιδεψα τα μαλλιά και το μαυριδερό σου μαγουλάκι. Παραξενεύτηκες στην αρχή. Έκανες να τραβηχτείς, μα δεν ήσουνα και σίγουρος. Τελικά, με άφησες να σου προσφέρω απλόχερα δυο βιαστικά χάδια, ανάμεσα στο κόκκινο και το πράσινο φανάρι.

Κι ίσως τελικά, να έκανα μια μικρή διαφορά εκείνη τη μέρα όχι στον κόσμο γύρω μας, μα σε σένα μέσα σου. Ίσως με αυτά τα δυο μου χάδια να κατάλαβες πως τα χέρια δεν υπάρχουν μόνο για να δουλεύουνε, να επιβάλλουνε δείχνοντας με το δάχτυλο ή να δέρνουν. Ίσως με αυτά τα δυο μου χάδια να κατάλαβες πως τα χέρια υπάρχουν και για να αγκαλιάζουμε, να κανακεύουνε, να χαϊδεύουνε. Και κάπως έτσι, σε χαιρέτησα κι έφυγα κι ας ήθελες με το ζόρι να μου κάνεις δώρο ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Δεν τα πήρα. Το μπελά σου θα έβρισκες. Χαμογελούσα όμως, γιατί σου είχα δώσει τελικά κάτι, που κανείς –όσο κι αν προσπαθούσε– δεν θα μπορούσε να στο πάρει.


 

Υ.Γ..Το περιστατικό συνέβη σε κάποια γωνιά του Ηρακλείου Κρήτης.Το μετέφερε σε 'μένα  μια φίλη.

Ταυτιστήκατε με την ιστορία, είμαι σίγουρος.Αν πάλι όχι, την επόμενη φορά που θ' ακούσουμε μια παιδική φωνή να μας ρωτά, <<θα πάρεις;>>, ας δοκιμάσουμε την δική μας αντοχή μπροστά σε  αυτές τις <<τρυφερές>> εικόνες.Αν δεν μας συγκινούν πια  δεν συμμετέχουμε απλώς στην φρίκη.Ίσως να είμαστε η φρίκη η ίδια!

                                                       

 

                                                   

                                                        

 
         
                                                                   

ΣΑΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ....ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ.

Επέστρεψα και σαν να μην είχα άλλη λαχτάρα.Άλλη λύπη τόση μεγάλη.Να γράψω για τον Νίκο..Η Κρήτη πόνεσε πολύ για τον χαμό.Είδα ανθρώπους να κλαίνε σαν μωρά παιδιά.Ο Μακεδόνας του Νότου έφυγε.Σαν να έμεινε ο χρόνος λειψός...Χωρίς Αύγουστο.Επέστρεψα Θεσσαλονίκη.Η ίδια λύπη κι εδώ και θαρρώ παντού, γιατί ο Νίκος ήταν ένας από εμάς.Ανυπόταχτος, ονειροπόλος, καθαρός και ατόφιος.Κάποιοι άνθρωποι λες και δεν έχουν ηλικία.Δεν ζουν την ανθρώπινη φθορά.Όταν ακούς πως χάνονται μετράς τα χρόνια και δεν σου βγαίνουν.
Θυμάμαι πριν τέσσερις η πέντε χειμώνες πίσω, εκείνο το βράδυ στο Ζυγό στην πλάκα, να τραγουδάμε μαζί με τον Νίκο με φωνή βγαλμένη από τα πέρατα της ψυχής μας.Είχε ζέστη θυμάμαι και ψάχναμε να βρούμε μια χαραμάδα δροσιάς, τον δρόμο από όπου μπαίνει ο άνεμος.Και πράγματι κάποια στιγμή φύσηξε ο άνεμος- αιώνες τώρα πάντα κάποια στιγμή φυσάει ο άνεμος- και το πήρε παραμάζωμα το ποιηματάκι..Χάθηκε.Όπως δεκάδες χρόνια χάνονται ένα-ένα τα ποιηματάκια, άλλο στην ώρα του, άλλο νωρίς, άλλο άξαφνα, άλλο ήδη έτοιμο σαν προσευχή..
Χάθηκε το ποιηματάκι κι άφησε πίσω του μια μεταλαβιά μοσχοβολιάς κι ένα μονοπάτι στον αέρα, που όσον οι μέρες περνούν, θα πάει να σβηστεί.Όμως έτσι είναι οι άνθρωποι.Σαν ποιηματάκια...σαν παραμύθια.Όλοι αρχίζουμε μ' ένα:<<μια φορά κι έναν καιρό>>, ώσπου ξαφνικά, χάνεται ο <<καιρός>>, κόβεται..και μένει το <<μια φορά>> μετέωρο, χωρίς  <<καιρό>>....                   Αντίο σου.  

      ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ.                                                               

Μία ώρα μπροστά..δέκα χρόνια πίσω!

Οι  "αλαφροΐσκιωτοι"  χάνουν εύκολα τα λόγια τους.Το ξέρω από 'μένα...όσο πιο πολύ τους αγγίζει κάτι, τόσο πιο αμίλητοι γίνονται.Γελούν ανάποδα και κλαίνε κανονικά.Μισούν την ασφάλεια, μα λατρεύουν την αβεβαιότητα, γιατί αυτήν μάλλον  την συνδέουν με την αφύπνιση και την αγρύπνια.
Αυτούς  τους  "τρεχαπετάμενους "  του κόσμου,  θα τους δεις να σπαταλάνε ζωές ολόκληρες στ'  όνειρο και να δίνουν μάχες για ν' αποφεύγουν το μοιρόγραφτο.
Όχι ότι υπάρχει αιωνιότητα, αλλά μόλις εχτές είδα την ψυχή μου να έχει γεμίσει ρυτίδες.

Δεν κούνησα το ρολόι μου ως όφειλα και αυτό γιατί είχα υποσχεθεί στην νύχτα να μην την αδικήσω.

Είναι και η άνοιξη που μας αφόπλισε με την ομορφιά της. Δεν ξέρω εάν το προσέξατε, αλλά κάθε φορά ο ερχομός της άνοιξης σου δίνει μια εικόνα ευτυχίας που σε ξεγελά.
Κάτω από αυτόν τον ήλιο όλα ξεχνιούνται.Σαν μεγάλη αγκαλιά έρχονται αυτά του δειλινά στα τέλη του Μάρτη και εναλλάσσουν την σκουριά με την αλμύρα.
Δεν ζήτησα να μου αποδοθεί τίποτα παραπάνω από μια δεδικασμένη ευτυχία που όχι πως την άξιζα, αλλά εκείνα τα όνειρα που έκανα παιδί, έρχονται και ξανάρχονται κάθε τόσο και με γεμίζουν ενοχές.
Αχ πόσο φοβήθηκα να ζήσω αυτήν την ενοχική πραγματικότητά μου.Και είναι και η άνοιξη με το απάνθισμά της, που όσο και να αντιστέκεσαι την αλήθεια θα την πεις.Και θα ζητήσεις να φύγεις από εκείνες τις αγάπες τις αθώες και να ψάξεις για άλλες, δίγλωσσες, άτιμες, που και αυτές με την σειρά τους θα σου ανακυκλώσουν μιαν απουσία αέναη....εξαγνιστική.
Αλίμονο αν φτύσεις τις μνήμες σου.
Σκέφτομαι πόση ειρήνη βρήκα μέσα μου όταν έγινα μειλίχιος με τον μικρόκοσμό μου και πόσα πολλά κέρδισα από τους ανθρώπους που τους αγάπησα και καθώς έφευγαν, τους άφησα να πάρουν μαζί τους και από ένα κομμάτι μου.
Τώρα έγινε συνήθεια ο αποχωρισμός, μα ένας αφηρημένος άνθρωπος και να θέλει δεν στέκεται σ' αυτά.Από σταθμό σε σταθμό περιφέρεται με την πραμάτεια του και την αδειάζει στις ξεχασμένες βαλίτσες που βρίσκει μπροστά του.Το κέρδος είναι ο ερχομός του έρωτα και τα πολλαπλά του πρόσωπα, που ενώνουν την αισθητική σου μαζί με αυτήν της άνοιξης και όλα δένουν γλυκά.Το μεγάλο κρίμα είναι πως καμιά φορά η ανάγκη για αγάπη, γίνεται μεγαλύτερη ακόμα και από την ίδια την αγάπη.
Δεν νοιώθω βάρος.Τρέχω πιο γρήγορα από τα όνειρα μου, μα τα όνειρά μου με προσπερνούν.
Έτσι κι αλλιώς τα σταματημένα ρολόγια δεν γνωρίζουν από θερινές και χειμερινές διαθέσεις.
Το ευχάριστο είναι πως για φέτος η άνοιξη ήρθε στην ώρα της, παρά τις κακόβουλες προβλέψεις.
Αυτό με άγγιξε ιδιαίτερα και παρότι εγώ δεν είμαι συνεπής καθόλου, όλο αυτό θα το περάσω αμίλητος......Ως συνήθως.

Τραβηγμένη την άνοιξη στη νέα παραλία της Θεσσαλονίκης από κάποια..

ΙΑΠΩΝΙΑ..Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.

Ήταν βράδυ Πέμπτης στις 3 αυτού του μήνα, που από αυτό εδώ το blog βγήκαν στον αέρα δύο φαξ.
Το ένα ήταν από το Σύμπαν.Το άλλο από τον καιρό..
Γυρνώ και τα διαβάζω ξανά και ξανά.
Ιαπωνία 2011.Παγκόσμιος σεισμός με ανυπολόγιστες καταστροφές.
Η ισχυρή σεισμική δόνηση των 8,9 Ρίχτερ στην Ιαπωνία, εκτιμάται ότι μίκρυνε τη διάρκεια της ημέρας και μετέβαλε τον άξονα της Γης.
Ο σεισμός  έκανε την περιστροφή της Γης κατά 1,6 μικροδευτερόλεπτα ταχύτερη και μετατόπισε τον άξονά της κατά 15 ίντσες!
Έκπληξη καμία.Όλα κινούνται βάση σχεδίου.Η ζωή που ξεπερνά κατά πολύ την φαντασία.Αρμαγεδών.
Εικόνες φρίκης.
Εφιαλτικές εκτιμήσεις για τον αριθμό των νεκρών.
Σωρούς ανθρώπων ξεβράζει η θάλασσα.
Χιλιάδες αγνοούμενοι.
Πυρηνική απειλή
Άνθρωποι,σίδερα,χώμα και νερό..Όλα έγιναν ένα.
Η φύση άρχισε να σπάει το συμφωνητικό με τον άνθρωπο.
Η γη δεν εκδικείται.Θυμάται, όπως θυμούνται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί.Θυμάται και θυμίζει, πως τίποτα και κανείς δεν παρεμβαίνει στις βουλές της.Εχει πάντα τον τελευταίο λόγο.Και τον πρώτο μαζί.
Ίσως δεν μας αντέχει άλλο και μας το δείχνει πια με μανία.Μπορεί κι εμείς να την βαρεθήκαμε, ή να την υποτιμήσαμε κιόλας.Ποιος ξέρει.Ποιος νοιάζεται τέτοιες ώρες για την σχέση του ανθρώπου με το νερό, τον αέρα, το χώμα, τα ζώα..Για την αρχέγονη, αλλά και την πρόσφατη σχέση του ανθρώπου με τα δέντρα και τα βουνά ποιος θα ρωτήσει, εάν πρώτα δεν δούμε ιδίοις όμμασι, το μεγάλο κακό που σπέρνουν από όπου περνούν τα μποφώρ, τα ρίχτερ, οι φωτιές και οι θεομηνίες.
Καραβάνια ανθρωπιστικών οργανώσεων ξεκινούν για βοήθεια.Σε κάτι τέτοιες στιγμές ο άνθρωπος ξαναθυμάται τις πράξεις του και αφυπνίζεται.Γίνεται κοινωνός του πόνου που υφίστανται το είδος του.Ξαναγιεννιέται απ' την αρχή έστω και αν πρώτα περιμένει να γίνει στάχτη.
Εάν ενώσουμε τα δάκρυα μας για τις ζωές που χάθηκαν,σίγουρα το τσουνάμι θα είναι μεγαλύτερο από 'κείνο που στο πέρασμά του σκόρπισε πόλεις και χωριά και έπνιξε τόσους ανθρώπους στη λάσπη του.
Και τι ματαιότητα Θεέ μου.Όλα αυτά λίγες ημέρες πριν την καθιερωμένη πια "ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ".
Λίγες μόνο ημέρες από το μύνημα μας προς τη γη, πώς την αγαπάμε με ένα δικό μας τρόπο και θα της το δείχνουμε κάθε χρόνο για μία ώρα, η γη μας πρόλαβε και μας έστειλε τη δική της φωνή.
Το δικό της φαξ!!

 

 

 

 

ΑΜΟΛΑ ΚΑΛΟΥΜΠΑ ΝΤΕ...

Πρώτη Καθαρή Δευτέρα της ζωής μου στη βροχερή πόλη. Θεσσαλονίκη 2011. Ο καιρός κινείται στα προβλεπόμενα. Κρύο. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Βόλτα μακρινή με το ποδήλατο. Ο καιρός ανασταλτικός.Το είχα υποσχεθεί και θα το τηρήσω. Δένω τη μία άκρη του σπάγκου στην τριανταφυλλιά κάτω από το μικρό περβάζι της αυλής, την άλλη άκρη την κρατώ εγώ. Κοιτώ ψηλά, κανένας χαρταετός δεν έχει ακόμη το θάρρος να βγει. Η ιστορία δεν πάει πολλά χρόνια πίσω. Εμείς οι δύο ήμασταν που δεν φοβόμασταν τι ο καιρός θα φέρει. Υποδεχόμασταν τα τερτίπια του, χωρίς αυτά να αλλοιώσουν στο παραμικρό κανένα σχέδιο, καμία διάθεση... Όλοι οι αετοί ήταν ψηλά. Εκεί που η ολονύχτια κατασκευή,  τους προόριζε να υπάρχουν. Ξετυλίγω λίγο σπάγκο ακόμα απ' τις μνήμες μου και αναπολώ τον θυμό εκείνο, που έβγαινε όταν όλα τα κουβάρια μεταξύ τους έμπλεκαν, όταν οι ουρές ήταν μικρές, όταν το κεφάλι δεν στέκονταν καλά στη θέση του. Ναι, δεν είναι πολλά χρόνια πίσω αλλά ο θυμός μας είχε τέτοιο πρόσωπο.Φούντωνε και ξεθύμαινε στη στιγμή.
Θυμάμαι κανείς αετός δεν πήγε πιο ψηλά απ' τον δικό μου. 'Ισως και γι' αυτό κανείς αετός μου δε  γύρισε ποτέ πίσω. Δεν ήταν  τα υλικά του αυτά. Αυτά ξέρετε της ανακύκλωσης. Είχαν μόνο μια διαδρομή. "Όσο πιο ψηλά, τόσο πιο καλά" έλεγα και έτσι μια Καθαρή Δευτέρα της ζωής μου χάθηκα στη ματαιοδοξία μου.
Χιόνια είπανε. Να θυμώσω ή να χαρώ; Δεξιά μου μια μικρή ταμπέλα γράφει "πωλούνται αετοί όλων των ομάδων και όλων των κομμάτων". Να θυμώσω ή να χαρώ και πάλι; Μα από πότε τα κόμματα και οι ομάδες έγιναν το κίνητρο αυτό, για να επιλέξει κανείς με τι  χαρταετό θα πορευτεί; Και ύστερα εκεί ψηλά, θαρρώ πως όλα τα κόμματα και οι ομάδες το ίδιο χρώμα έχουν. Να παραδίπλα και το μήνυμα της χαμένης ελπίδας... "Λαγάνα με χαλβά, λαγάνα με ελιά, λαγάνα σκέτη  μόλις ένα κι εβδομήντα! Μόλις θύμωσα. Δεν με βρίσκουν σύμφωνο τα "καλλιστεία" λαγάνας. Με μπερδεύουν. Θέλω εκείνη τη λαγάνα στον φούρνο του Κυρ-Ανέστη στην παλιά Κοκκινιά. Τη μία. Την ίδια. Εκείνη που για να την αγοράσει κανείς δεν έπρεπε να ανήκει στο κίνημα... "ΔΕΝ ΠΛΗΡΏΝΩ - ΔΕΝ ΠΛΗΡΏΝΩ".Ουρές ατέλειωτες θυμάμαι και αν είμαστε τυχεροί προλαβαίναμε να πάρουμε καμιά  ζεστή.Σαν να ήταν χτες όλα.Τόσο κοντά να τα δεις, μα τόσο μακριά να τ' αγγίξεις.
Μήνυμα μακρινό στο κινητό!Η Μάνα κάνει χρήση της τεχνολογίας που τώρα στα γεράματα βάλαμε λυτούς και δεμένους να της ικανοποιήσουμε και αυτό της το γινάτι.."Για να σας βρίσκω όταν ανησυχώ" λέει και όσο να ΄ναι ένα δίκιο το 'χει."Πέταξες κι εσύ σαν αετός μακριά", μου είχε πει ένα μεσημέρι στα ξαφνικά και η ψυχή μου τσάκισε σαν χάρτινη σελίδα.Στο μήνυμα έγραφε με ένα δικό της τρόπο, πως μου στέλνει χαλβά και ταραμά, ωραία τσικουδιά και μια λαγάνα από ένα φούρνο στην Κρήτη που τόσο της θυμίζει εκείνο του Κυρ-Ανέστη στην Παλιά Κοκκινιά."Είναι κόπος", μάνα της λέω κάθε φορά, μα ξέρω πως δεν θ' αντέξω εάν στερηθώ αυτή τη μικρή  νοσταλγία που κρύβει το μικρό δεματάκι του χωριού.Θα πονέσω.Απ' το δικό μου μετερίζι κάθε τι που  μοιάζει με έθιμο, μου γεννά αποστροφή.Σαν να έχουν χωρέσει όλα σε ένα μεγάλο, παγκόσμιο καζάνι και κινούνται πάνω σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή.Ίδιο μήκος, ίδιο ύψος.Λαγάνα μπρέτσελ! διάβασα και λαγάνα πολυτελείας.Κάναμε τα έθιμά μας πολυεθνικά.Παγκοσμιοποιήσαμε τα όνειρά μας.Κορεστήκαμε τόσα χρόνια από τα ίδια.
Όμως όχι.Ο δικός μου αετός θέλω να πετά ψηλά.Όχι από μανία, μα το κάνω σαν αντίσταση, γιατί μπορεί -ποιος ξέρει - εκεί ψηλά να συναντήσει και κάποιους άλλους, "υπερόπτες"  αετούς, συνταξιδιώτες.
Τελικά δίκιο είχαν όσοι είπαν θα χιονίσει.Το ποδήλατο σαν κάτι να το σταμάτησε απότομα.
Δεν μπορεί να μου συμβαίνει εμένα αυτό..Κοιτώ ψηλά..κανείς αετός!
Θέλω να προχωρήσω..Αμόλα καλούμπα ντε.

ΦΑΞ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ..

ΦΑΞ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ..

Ας πούμε πως, στα ξαφνικά, η θάλασσα, οι ουρανοί, τα δέντρα γύρω σου και τα βουνά βαρέθηκαν και φεύγουν.
Ας  πούμε πως η Γη, κάποια στιγμή, ζαλίζεται-τόσες στροφές, για σκέψου-κι ακουμπά στον ώμο σου, μήπως και της περάσει.
Ας πούμε πως κάποια βραδιά η νύχτα πάει σ' ένα μπαρ, μεθάει και δεν φεύγει.
Ας πούμε πως ένα πρωί το φως ξεχνιέται κάπου και δεν φτάνει.
Ας πούμε πως, κάποια στιγμή, η φύση θα το δει πως ξέχασες εκείνη την υπογραφή στο συμφωνητικό μαζί της- και το σπάει.. 

ΦΑΞ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ..

Ώστε, γήινε, εντόπισες νερό στο σπιτικό μου.Και, καταπώς της γνώσης σου οι νόμοι το ορίζουν, ελπίζεις να φύεται κι εδώ ζωή.Κορέστηκες με τη δική σου  και προσδοκάς κι εδώ ν' αφήσεις τις πατημασιές σου.
Καινούργιες χώρες να χαράξεις και σύνορα στο νου σου.
Να χτίσεις, καθώς στα δάχτυλά σου παίζεις πλέον το μπετόν, καινούργια γη, πάνω απ' τη δική σου.
Ώστε γήινε, εντόπισες νερό στις φλέβες μου, τρεχούμενο σαν τη ζωή.Το εγκλώβισες μάλιστα, μαθαίνω, στις φωτομηχανές σου και νέες τώρα αποστολές με προσδοκίες επανδρώνεις.
Καλώς να 'ρθεις.Θα είμαι εδώ -αν- είμαι.Και το νερό που εντόπισες εδώ θα είναι - αν είναι και δεν πνίγηκε ως και την ύστατη σταγόνα του απ' το δικό μου μπετόν!

ΦΑΞ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ..

Φοβάσαι, λες, γι'  αυτό που βλέπεις να 'ρχεται μοιραία - κι εγώ το ίδιο, φίλε.
Φοβάσαι, λες, ότι η σχέση μας νοθεύτηκε με αλλόκοτη χημεία.Πως, πια, δεν μ' εμπιστεύεσαι.Πως σε παγώνω, λες, στα ξαφνικά, πως σε ζεσταίνω όταν για δροσιά τα χείλη σου διψούν..
Σωστά τα λες - κι εγώ,κάπως τρελά, περίεργα, αισθάνομαι μαζί σου τελευταία.Δεν ήμουν έτσι πιο παλιά - αν το θυμάσαι ακόμα..Ημουν πιστός, στην ώρα μου στα ραντεβού μαζί σου.Ημουν γλυκός στα χάδια μου, ήρεμος στους θυμούς μου..Τώρα, τι φταίει;Τι έπαθα;Το ψάχνω, δεν το ξέρω.Λες να 'ναι αυτά τα φάρμακα που μου έδωσες να πάρω;

ΦΑΞ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ..

Επέστρεψες, ως τίποτα να μη συνέβη.Όμως η σχέση μας, το βλέπεις, εκλονίσθη.Ακρογιαλιές και άλλες ερωμένες, υγρές ακόμα,επάνω σου ρέουν τις αναμνήσεις.Το ξέρω, με απάτησες, μυρίζω την αλμύρα.Μα μη θαρρείς ότι κι εγώ τον..ίσιο δρόμο πήρα.
Η απουσία σου αφύπνισε όλες μου τις αισθήσεις και στον καθρέφτη ένιωθα αυτό που είμαι, αν λείπεις.Πανέμορφη και ανθρώπινη χωρίς εσένα δίπλα.
Επέστρεψες, λοιπόν, στην τσιμεντένια εστία.Σε μια πλαστή συμβίωση μια μόνον ελπίδα.Να επουλώσεις τις πληγές όχι της απιστίας, μα αυτές που αλόγιστα η παρουσία ξύνει.

ΦΑΞ << Δες με>>.

Τριγύρω σου είμαι, παντού στον ορίζοντα, δες με.
Εγχέομαι στην ψυχή σου, ενδύω στο βλέμμα σου.
Οι μύριες μορφές μου για σένα εναλλάσσονται και παρελαύνουν, δες με.Εγώ είμαι κάθε μέρα μια γιορτή, μια πανδαισία είμαι.Πετάω, απλώνομαι, φοριέμαι, κοσμώ, διακοσμώ, ευφραίνω.Δες με, μην προσπερνάς κοιτώντας με απλανώς, χωρίς να βλέπεις ότι υπάρχω.Δεν είμαι ένα, είμαι πολλά, και ένα είμαι πάλι.Δεν μ' έπλασε εσύ, η φύση μ'  έπλασε, μα εγώ για σένα υπάρχω - δες με.

                                                                                                                                   ΤΕΛΟς.

Σημείωμα 1

<<Δεν μπορεί να ξαναγίνει.Τίποτα δεν ξαναγίνεται, ρε Λευτέρη...>>, λέει ο Αντώνης στον μικρό του αδερφό.Είναι σαν αυτή η φράση-το ίδιο θλιβερή και τελεσίδικη με την επωδό Nevermore του Πόε-να βρίσκεται γραμμένη σ' έναν πέτρινο τοίχο που, με το πέραμα του χρόνου όλο και πιο πολύ ορθώνεται σαν επιτύμβια στήλη εκεί στην μέση της ζωής ολωνών μας.Δεν ξαναγίνονται οι πατρίδες, δεν ξαναγίνεται η αγάπη, δεν ξαναγίνεται εκείνη η πρώτη αθώα ματιά που αγνεύει τον κόσμο, δεν ξαναγίνεται εκείνο το άγγιγμα πάνω μας που ησυχάζει τη βουή των πραγμάτων γύρω και μέσα μας.Πάνω σ' αυτόν τον τοίχο προσκρούουν τα πλάσματα αυτού του έργου.Άλλοι σταματούν εκεί και κάνουν ότι δεν βλέπουν το πέτρινο τείχος, άλλοι το βλέπουν και ζητούν τρόπο να παρακάμψουν και άλλοι πάνε και σκάνε επάνω του με το κεφάλι.Στην περίπτωσή τους-αυτών των τελευταίων και ελάχιστων- οι επιλογές τους είναι όσες και αυτές εκείνου του παράξενου ζώου,του λέμμου, που ξαφνικά σηκώνει το κεφάλι σαν θυμήθηκε κάτι, κι ύστερα αρχίζει να τρέχει, να τρέχει, να τρέχει...γιατί η ψυχή τους θυμάται ακόμα τον κόσμο, πως ήταν πριν αρχίσει να χτίζεται ο τείχος που μας έκλεισε εμάς από 'δω και τη ζωή μας από 'κει.Και τότε είναι που αυτή(η ψυχή) αρρωσταίνει, και σχίζεται στα δύο.Ξέρω, δεν είναι ακριβώς αυτός ο ορισμός της σχιζοφρένειας.Θα μπορούσε όμως να είναι ένας καλός ορισμός για τους Ποιητές...και για την Μνήμη.Που μόνο να αγκυλώνει ξέρει και να πονάει.
....Και χθες τι βράδυ ήρθε στον ύπνο μου.Στάθηκε εκεί στην πόρτα,όπου εγώ,μέσα στο δωμάτιο, μουντζούρωνα χαρτιά και με κοιτούσε.Γύρισα ξαφνιασμένος από τον ήχο των λαϊκών τραγουδιών που έπαιζε το ραδιοφωνάκι στα χέρια του.Και είπε:<<Πες του Αντώνη, ότι καμιά φορά..Ίσως και να ξαναγίνονται όλα.Άμα αγαπιέσαι..Αλλιώς παντού και πάντα ξένος είσαι.Έτσι λέω εγώ..>>Και γύρισε να φύγει ο Λευτέρης.
                          ....από την παράσταση  "το γάλα"  με την Άννα Βαγενά.

Υ.Γ..Αφιερωμένο σε αυτούς που ζουν με το φόβο πλάι-πλάι..Σε αυτούς  που κοιμούνται ακόμα με το φως ανοιχτό.Σε όλους εκείνους που υφαίνουν μια ολότελα δική τους  ζωή και την ονομάζουν "πατρίδα".Στους σχιζοφρενείς που αρνούνται να ξεχνούν.Στους υγιείς που που χάθηκαν στην λήθη...

ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου,να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τ' αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουν που να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους, τους άλλους, στον εαυτό σου γύρισε και πες.
<<Αχ και να ήμουνα ένα κερί στο σκοτάδι>>.


                                                                               Μαχμούντ  Νταρούι.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ.

 Στα χρόνια που ζω υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τα ζήσω όλα ανάποδα απ΄ ότι τα έζησα έως τώρα.
Να θυμώνω και μετά να σκέφτομαι, να γελώ και μετά ν' ακούω το αστείο, να σκουπίζω το αίμα και μετά ν' ανοίγω την πληγή,να μεθώ και αργότερα να πίνω,να τρώω και ακολούθως να περιμένω να με πιάσει η πείνα και στο τέλος θα ήθελα ν' αργώ και κατόπιν ν΄ αποφασίζω για τον προορισμό..
Είναι μια μορφή σχιζοφρένειας μου είπανε και "σιγά το νέο" είπα μέσα μου, αλλά θέλω να δώσω στο μυαλό μου το έναυσμα να σταματήσει να προσαρμόζεται σε αυτό που συμβαίνει.Δεν αξίζει τον κόπο γιατί το κατεστημένο δεν θέλει σκεπτόμενους οργανισμούς.Θα ποτίσω τη σκέψη μου με πιότερη παράνοια από αυτή που λαμβάνει όταν παίρνει στα σοβαρά αυτό που συμβαίνει εκεί έξω.Σώμα και μυαλό θα συμπράξουν ίσως και για πρώτη φορά με απόλυτη αρμονία για την δική μου, (για φαντάσου),αλλοπρόσαλλη διαμαρτυρία.Και δεν θα σταματήσω εδώ.Θα γίνω πιο επικίνδυνος όταν θα ρωτώ τους συν-ανθρώπους μου πως γίνεται, ενώ έχω σταματήσει να κοιμάμαι να βλέπω σαδιστικά το ίδιο πάντα όνειρο;Πως ενώ οι άρχοντες του τόπου μου λένε πως δεν μ΄ έχουν εξαπατήσει, εγώ μόνο όταν βιώνω την παράνοιά μου αισθάνομαι ότι μου λένε την αλήθεια.
Κάπου διάβασα ότι οι τράπεζες καταναλώνοντας τεράστια ποσά κατάφεραν επιτέλους να μπουν στο μυαλό μας κι έτσι στο εγγύς μέλλον μ΄ ένα επεξεργαστή που θ΄ αναλύει τον εγκέφαλό μας θα μπορούν να έχουν ασφαλή εικόνα για το αν θα είμαστε συνεπείς για το δάνειο που έχουμε αιτηθεί, έτσι ώστε να προχωρήσει η τελική έγκρισή του!! Δανεικά λεφτά, δανεικές σκέψεις, ι-δανική ζωή για να ζούμε.
Από εχτές κάνω απεργία πείνας, αλλά δεν έχω σταματήσει να τρώω!Θα το κάνω εν καιρώ και μόνο όταν  δικαιωθώ στα ταπεινά αιτήματά μου, τα οποία βέβαια και δεν έχω βάλει σε μία σειρά για ευνόητους λόγους.Βρήκα μάλιστα και μια ψυχοθεραπεύτρια, αλλά και αυτή μου είπε πως την διαδικασία ανάποδα την ξεκίνησα, γιατί πρώτα έπρεπε να ξεκινήσω τις συνεδρίες και μετά να της πω τον μισθό μου που κάποιοι τον ονομάζουν ΒΑΣΙΚΟ!Της είπα να με κάνει καλά κι 'γω θα της δώσω και τα 500 ευρώ που παίρνω, αλλά μάταια.Έτσι πήρα την απόφαση να πάω τις φορές που αντέχω και μετά να τρελαθώ, που θα μου έρθει και ασορτί με το Δ.Ν.Τ της ζωής μου.
Λησμόνησα ν΄ αναφέρω ότι κάνω και ασκήσεις ηρεμίας  με αναπνοές και διαλογισμό.Γιόγκα δηλαδή κάνω, αλλά δεν το λέω γιατί η δασκάλα μου είπε να είμαι ταπεινός.Εχτές μάλιστα πρόθυμα μου ζήτησε να με πάει σπίτι μου και ήταν πολύ ζεστά στα θερμαινόμενα δερμάτινα καθίσματα της mercedes που οδηγούσε κι εγώ την ρώτησα εάν πρώτα γίνεσαι ταπεινός και μετά πλουτίζεις, ή αντιθέτως άμα  έχεις τα φράγκα σου μπορείς βολικά και ήσυχα να διεκδικήσεις την ταπεινότητα που σου αξίζει;
Έβαλα τα γυαλιά μου και καρτερώ τον ήλιο να φανεί.
Αυτός δεν θα με ξεγελάσει.Θα του πω αλήθειες και αυτός για να σβήσει την υποχρέωση θα ρίξει λίγο φως σε ότι μέσα μου παραμένει σκοτεινό και ανάποδα κινείται.Παράλληλα θα κατεβάσω τα χειμερινά γιατί καλοκαίρι έρχεται και σκέφτομαι τι ωραία που είναι να κλαίω χωρίς ακόμα να έχω ανταμώσει ότι μας περιμένει.
Θα σκοτώσω τέλος όποιον κόπτεται για το μέλλον μου και στον αντίποδα θα ανοίξω την πιο ζεστή αγκαλιά σ' εκείνον που παραβλέποντας  τα μελλούμενα, θα μου αναλύσει το "σχέδιο"  που συντελείται ερήμην μου, ενώ η δική μου  μέγιστη διαμαρτυρία  εξαντλείται στα διόδια που δεν πληρώνω  και στην δίωρη "ειρηνική" πορεία μια φορά τον χρόνο για την μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη που οι κρατούντες έχουν διασφαλίσει για να σταματά μέχρι εκεί η εκτόνωσή μας.
Ερχονται απόκριες.Εμείς ας βγάλουμε τις μάσκες να δουν πόσο καθαρό παρέμεινε το χρώμα που  έχουνε τα μάτια μας..

ANTI ΣΩΜΑΤΑ

Υπάρχουν σώματα που βρίσκουν τα αντικείμενα τους.Νιώθουν, ηρεμούν, ζωντανεύουν.

Υπάρχουν σώματα που ακόμα δεν τα βρήκαν.
Ψάχνουν, υστερούν....Ελλειπή σώματα.


......από την ομάδα  Σωμαως.

TΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ.

Μικρές βόλτες στο κέντρο της μεγάλης πόλης τα παγωμένα βράδια, καφές, κονιάκ, γρήγορο φαγητό, κανένα φευγαλέο χαμόγελο σήμα κατατεθέν των ημερών που ήρθαν.
Είναι λίγοι πια αυτοί που ζουν την λαχτάρα της εποχής. Που συμβαδίζουν με αυτό που συμβαίνει εκεί έξω.Οι πιο πολλοί νοσταλγούν.Ψάχνουν και ψάχνονται.
Εορταστικός αποχρωματισμός..Μισά χαμόγελα, ευχές ανέμπνευστες και εναρμονισμένες στον κώδικα της απόστασης που πήραν οι καρδιές μας."Σου εύχομαι καλές γιορτές και ευτυχισμένο το νέο έτος.."
Το μήνυμα εστάλη.Μαζική αποστολή.Μαζική  απογοήτευση.
Στις βόλτες μου στην πόλη δεν σταματώ να μετρώ τα σπίτια με τις γιρλάντες στα μπαλκόνια, τα χιλιάδες λαμπιόνια σε κάθε απίθανη γωνιά των δρόμων,τους ήχους με τα βαρετά τραγούδια,τα χαμόγελα...Όλα τα βρίσκω λιγότερα σε άθροισμα και σε διάθεση γιατί δεν ξέρω τι γίνεται με 'μένα, αλλά τα πάντα στην ζωή μου τα μετρώ σύμφωνα με την διάθεση που έχω να τα ζήσω.Μα αισθάνομαι  φέτος πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, ότι τα Χριστούγεννα θα τα ζήσουμε από την οθόνη κάποιας τηλεόρασης.Από εκεί θα δούμε τι γίνεται στον έξω κόσμο και λίγο πριν υποδεχτούμε το γερασμένο έτος θα αναρωτηθούμε μέσα μας βαθιά "Αραγε να 'ναι η μοναξιά σ' 'ολους τους κόσμους ίδια;".
Πάνε χρόνια που το διάβασα μα το κρατώ στην μνήμη μου έστω και ξεθωριασμένο.
"Η φυσική διάθεση του ανθρώπου κυρίως τις γιορτινές μέρες είναι ενωτική.Θέλει να βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο και να ξεδιπλώνει την αρετή της προσφοράς και της ασφάλειας, που είναι τα γενετικά χαρακτηριστικά των περισσοτέρων από εμάς.Η ανθρώπινη αυτή συναναστροφή τον κάνει  αισιόδοξο, πιο δυνατό και αναπλάθει κομμάτια της μνήμης του όχι και τόσο ευχάριστα.Τα δώρα συντελούν στην ανάπτυξη της κοινωνικότητάς του και θωρακίζουν τους δεσμούς των σχέσεων".
Αν και δεν θα ΄πρεπε, τις γιορτές μας δίνεται η ευκαιρία  να θυμηθούμε πόσο άνθρωποι είμαστε και  πως κόντρα στους καιρούς που το επιβάλουν, μόνο το "μαζί"  θα στολίσει τα μέσα μας με δέντρα γιορτινά, για τους νέους χρόνους που φτάνουν.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ;

Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνον τον έρωτα αγαπάμε;
Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν;
Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωσή τους που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε;
Κι αυτό που περιμένουμε πόσο αντέχει να ελπίζει;Αντέχει!
Κι εγώ δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα η αντοχή τούτη.
Κι εγώ δεν ξέρω τι αξίζει πιο πολύ, η ειρήνη ή η αγωνία της ψυχής μας;

η μοναξιά είναι από χώμα..

Σε κρατώ μέσα μου με στοργή αναλλοίωτη και ποτέ-πίστεψέ με-ποτέ δεν θα ξεχάσω το χαριτωμένο περίγραμμά σου και τους κοριτσίστικους τρόπους σου, την τρυφερότητα σου και την ευγενική σου φύση.
Ίσως κάνω λάθος κι αυτά  που σου αποδίδω να μην είναι παρά μια ψευδαίσθηση από μέρος μου, δεν το νομίζω όμως, αλλά ακόμα κι αν ήταν,  δεν μετανιώνω που τα είδα σε 'σένα.
Δεν ξέρω τι θα  ήθελες να σου επιστρέψω.
Θα προτιμούσα τίποτα και να σε κρατήσω σαν ζωντανή θύμηση ενός παρελθόντος που είναι νεκρό πια, όπως όλα τα παρελθόντα, σαν κάτι συγκινητικό σε μια ζωή σαν τη δική μου, όπου η πρόοδος των ετών πάει χέρι με χέρι με την κακοτυχία και την απογοήτευση.
Αυτό που αισθάνεται κανείς δε μπορεί να το μεταδώσει.Μπορεί μόνο να μεταδώσει τη σημασία αυτού που αισθάνεται.Το αίσθημα ανοίγει τις πόρτες της φυλακής στην οποία η σκέψη κλειδώνει τη ψυχή.Η οξυδέρκεια θα έπρεπε να φτάσει μόνο ως το κατώφλι της ψυχής.Στους προθαλάμους του αισθήματος η σαφήνεια απαγορεύεται.
Αισθάνομαι σημαίνει καταλαβαίνω.
Σκέφτομαι σημαίνει κάνω λάθος.
Καταλαβαίνω τι σκέφτεται κάποιος άλλος, σημαίνει διαφωνώ με αυτό το άτομο.
Καταλαβαίνω τι αισθάνεται κάποιος άλλος,σημαίνει ΕΙΜΑΙ με αυτό το άτομο.
Να βλέπεις, να ακούς, να μυρίζεις, να γεύεσαι, να αγγίζεις, είναι οι μόνες εντολές του νόμου του Θεού.Οι αισθήσεις είναι Θεϊκές  γιατί αντιπροσωπεύουν  το συνδετικό κρίκο μας με το Σύμπαν-Θεό.
Σου ζητώ να μην κάνεις αυτό που οι κοινοί άνθρωποι κάνουν και που είναι πάντα τόσο ανόητο.
Μη στρέφεσαι αλλού όταν σε συναντώ και μην αφήνεις τις αναμνήσεις που έχεις από  εμένα  να  'χουν την  παραμικρή πικρία.
Ας σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλο  σαν δυο παιδικοί φίλοι που αγαπήθηκαν όταν ήταν νέοι  και που κράτησαν σε μια γωνιά  της ψυχής τους  ριζωμένη την ανάμνηση της παλιάς και μάταιης στιγμής.

AΘΗΝΑ 8-1-2001

Θυμάμαι τις ερπύστριες των "ΘΑ"  στις μάχιμες μέρες των χρόνων που πέρασαν.
Την εξουσία να κάθεται στην καρέκλα της και οι πόρτες να κλείνουν ερμητικά σαν αχιβάδα.Να  πρέπει  ν' αναχαιτίσω τους συμβιβασμούς μου.Να μάχομαι το χρόνο, οδόφραγμα στις διαδηλώσεις των αισθήσεων που τουφεκίζουν τη σκιά μου όπου την ανταμώσουν.Ν' αγαπώ αυτήν την πόλη και να την ανακαλύπτω με το χαμόγελο του ήλιου, ανάμεσα στους στους γερασμένους δρόμους με τα ξεδοντιασμένα οδοστρώματα, τα ξυπόλυτα πρωινά και τους λουλουδιασμένους καθρέπτες.Να γνωρίζω πρόσωπα αξιόλογα και να ανταλλάσσουμε τη χαρμολύπη μας στους σφυγμούς της νύχτας.Να κυοφορείται η ιδέα της φυγής.Οχι της μεγάλης, ούτε και της τελευταίας όπως αποδείχτηκε,μα εκείνης της φυγής που κράταγε καλά το γκρι του αποχωρισμού, και το μπλε της ανάμνησης.
Από διάψευση σε διάψευση ανέβαινα ένα μικρό κλιμακοστάσιο αρνήσεων, που με οδηγούσαν στα επόμενα σύνορα, έξω από τη φυλακή  που είχα εξ ορισμού καθιερώσει στα όνειρα που έβλεπα παιδί.
Μέχρι την επόμενη φυλακή κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά μου την ελπίδα, πως στα επόμενα σύνορα θα έχω ξεμπερδέψει για τα καλά με το "φορτίο"  της επανάστασης.Κι εκεί απέτυχα.Η επανάσταση  κυλούσε μέσα μου σαν δεύτερη φύση.Και τα σύνορα έγιναν πέλαγα για να ξεδιψάνε οι οδοιπόροι της ψυχής,οι κουρασμένη από τη λήθη κάποιας παλιάς αγάπης, που έμεινε στα μισά του δρόμου..
Και ύστερα οι φίλοι.Τα παράθυρα της καρδιάς μου, τα μάτια τους και οι φωνές τους.
Οι λέξεις έγιναν αποστάσεις για να περνά η μνήμη...

TO ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

ΜΕΤΑΜΕΛΕΙA:Η συνείδηση σφάλματος και η επακόλουθη λύπη ή ντροπή...
Η μεταμέλεια είναι συναίσθηση του λάθους μας συντριπτική.
Είναι συγκλονισμός και βαθιά επίγνωση που πονάει.
Εχει δάκρυα ειλικρινή.Και, το σοβαρότερο, η μετάνοια είναι μόνο έμπρακτη.
Μα και το "σε συγχωρώ" που εύκολα και αυτάρεσκα,συχνά με στόμφο διδακτικό και επιδεικτικό, ξεστομίζουμε προς κάποιον που μας έβλαψε, δεν μπορεί να είναι θεατρινίστικο και υποκριτικό.Εχει κι αυτό οδύνη και παραίτηση επώδυνη απ' το εγώ μας, από το δίκιο μας κι απ' το δικαίωμά μας. Εχει ταπείνωση και είναι εξαιρετικά μαρτυρικά όλα τούτα.
Η ειλικρίνεια του μετανοούντος η έμπρακτη, θα πρέπει να συναντιέται με την ειλικρίνεια του συγχωρούντος, την έμπρακτη.Τίποτε άλλο δεν μετράει...