TΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ.

Μικρές βόλτες στο κέντρο της μεγάλης πόλης τα παγωμένα βράδια, καφές, κονιάκ, γρήγορο φαγητό, κανένα φευγαλέο χαμόγελο σήμα κατατεθέν των ημερών που ήρθαν.
Είναι λίγοι πια αυτοί που ζουν την λαχτάρα της εποχής. Που συμβαδίζουν με αυτό που συμβαίνει εκεί έξω.Οι πιο πολλοί νοσταλγούν.Ψάχνουν και ψάχνονται.
Εορταστικός αποχρωματισμός..Μισά χαμόγελα, ευχές ανέμπνευστες και εναρμονισμένες στον κώδικα της απόστασης που πήραν οι καρδιές μας."Σου εύχομαι καλές γιορτές και ευτυχισμένο το νέο έτος.."
Το μήνυμα εστάλη.Μαζική αποστολή.Μαζική  απογοήτευση.
Στις βόλτες μου στην πόλη δεν σταματώ να μετρώ τα σπίτια με τις γιρλάντες στα μπαλκόνια, τα χιλιάδες λαμπιόνια σε κάθε απίθανη γωνιά των δρόμων,τους ήχους με τα βαρετά τραγούδια,τα χαμόγελα...Όλα τα βρίσκω λιγότερα σε άθροισμα και σε διάθεση γιατί δεν ξέρω τι γίνεται με 'μένα, αλλά τα πάντα στην ζωή μου τα μετρώ σύμφωνα με την διάθεση που έχω να τα ζήσω.Μα αισθάνομαι  φέτος πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, ότι τα Χριστούγεννα θα τα ζήσουμε από την οθόνη κάποιας τηλεόρασης.Από εκεί θα δούμε τι γίνεται στον έξω κόσμο και λίγο πριν υποδεχτούμε το γερασμένο έτος θα αναρωτηθούμε μέσα μας βαθιά "Αραγε να 'ναι η μοναξιά σ' 'ολους τους κόσμους ίδια;".
Πάνε χρόνια που το διάβασα μα το κρατώ στην μνήμη μου έστω και ξεθωριασμένο.
"Η φυσική διάθεση του ανθρώπου κυρίως τις γιορτινές μέρες είναι ενωτική.Θέλει να βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο και να ξεδιπλώνει την αρετή της προσφοράς και της ασφάλειας, που είναι τα γενετικά χαρακτηριστικά των περισσοτέρων από εμάς.Η ανθρώπινη αυτή συναναστροφή τον κάνει  αισιόδοξο, πιο δυνατό και αναπλάθει κομμάτια της μνήμης του όχι και τόσο ευχάριστα.Τα δώρα συντελούν στην ανάπτυξη της κοινωνικότητάς του και θωρακίζουν τους δεσμούς των σχέσεων".
Αν και δεν θα ΄πρεπε, τις γιορτές μας δίνεται η ευκαιρία  να θυμηθούμε πόσο άνθρωποι είμαστε και  πως κόντρα στους καιρούς που το επιβάλουν, μόνο το "μαζί"  θα στολίσει τα μέσα μας με δέντρα γιορτινά, για τους νέους χρόνους που φτάνουν.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ;

Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνον τον έρωτα αγαπάμε;
Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν;
Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωσή τους που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε;
Κι αυτό που περιμένουμε πόσο αντέχει να ελπίζει;Αντέχει!
Κι εγώ δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα η αντοχή τούτη.
Κι εγώ δεν ξέρω τι αξίζει πιο πολύ, η ειρήνη ή η αγωνία της ψυχής μας;

η μοναξιά είναι από χώμα..

Σε κρατώ μέσα μου με στοργή αναλλοίωτη και ποτέ-πίστεψέ με-ποτέ δεν θα ξεχάσω το χαριτωμένο περίγραμμά σου και τους κοριτσίστικους τρόπους σου, την τρυφερότητα σου και την ευγενική σου φύση.
Ίσως κάνω λάθος κι αυτά  που σου αποδίδω να μην είναι παρά μια ψευδαίσθηση από μέρος μου, δεν το νομίζω όμως, αλλά ακόμα κι αν ήταν,  δεν μετανιώνω που τα είδα σε 'σένα.
Δεν ξέρω τι θα  ήθελες να σου επιστρέψω.
Θα προτιμούσα τίποτα και να σε κρατήσω σαν ζωντανή θύμηση ενός παρελθόντος που είναι νεκρό πια, όπως όλα τα παρελθόντα, σαν κάτι συγκινητικό σε μια ζωή σαν τη δική μου, όπου η πρόοδος των ετών πάει χέρι με χέρι με την κακοτυχία και την απογοήτευση.
Αυτό που αισθάνεται κανείς δε μπορεί να το μεταδώσει.Μπορεί μόνο να μεταδώσει τη σημασία αυτού που αισθάνεται.Το αίσθημα ανοίγει τις πόρτες της φυλακής στην οποία η σκέψη κλειδώνει τη ψυχή.Η οξυδέρκεια θα έπρεπε να φτάσει μόνο ως το κατώφλι της ψυχής.Στους προθαλάμους του αισθήματος η σαφήνεια απαγορεύεται.
Αισθάνομαι σημαίνει καταλαβαίνω.
Σκέφτομαι σημαίνει κάνω λάθος.
Καταλαβαίνω τι σκέφτεται κάποιος άλλος, σημαίνει διαφωνώ με αυτό το άτομο.
Καταλαβαίνω τι αισθάνεται κάποιος άλλος,σημαίνει ΕΙΜΑΙ με αυτό το άτομο.
Να βλέπεις, να ακούς, να μυρίζεις, να γεύεσαι, να αγγίζεις, είναι οι μόνες εντολές του νόμου του Θεού.Οι αισθήσεις είναι Θεϊκές  γιατί αντιπροσωπεύουν  το συνδετικό κρίκο μας με το Σύμπαν-Θεό.
Σου ζητώ να μην κάνεις αυτό που οι κοινοί άνθρωποι κάνουν και που είναι πάντα τόσο ανόητο.
Μη στρέφεσαι αλλού όταν σε συναντώ και μην αφήνεις τις αναμνήσεις που έχεις από  εμένα  να  'χουν την  παραμικρή πικρία.
Ας σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλο  σαν δυο παιδικοί φίλοι που αγαπήθηκαν όταν ήταν νέοι  και που κράτησαν σε μια γωνιά  της ψυχής τους  ριζωμένη την ανάμνηση της παλιάς και μάταιης στιγμής.

AΘΗΝΑ 8-1-2001

Θυμάμαι τις ερπύστριες των "ΘΑ"  στις μάχιμες μέρες των χρόνων που πέρασαν.
Την εξουσία να κάθεται στην καρέκλα της και οι πόρτες να κλείνουν ερμητικά σαν αχιβάδα.Να  πρέπει  ν' αναχαιτίσω τους συμβιβασμούς μου.Να μάχομαι το χρόνο, οδόφραγμα στις διαδηλώσεις των αισθήσεων που τουφεκίζουν τη σκιά μου όπου την ανταμώσουν.Ν' αγαπώ αυτήν την πόλη και να την ανακαλύπτω με το χαμόγελο του ήλιου, ανάμεσα στους στους γερασμένους δρόμους με τα ξεδοντιασμένα οδοστρώματα, τα ξυπόλυτα πρωινά και τους λουλουδιασμένους καθρέπτες.Να γνωρίζω πρόσωπα αξιόλογα και να ανταλλάσσουμε τη χαρμολύπη μας στους σφυγμούς της νύχτας.Να κυοφορείται η ιδέα της φυγής.Οχι της μεγάλης, ούτε και της τελευταίας όπως αποδείχτηκε,μα εκείνης της φυγής που κράταγε καλά το γκρι του αποχωρισμού, και το μπλε της ανάμνησης.
Από διάψευση σε διάψευση ανέβαινα ένα μικρό κλιμακοστάσιο αρνήσεων, που με οδηγούσαν στα επόμενα σύνορα, έξω από τη φυλακή  που είχα εξ ορισμού καθιερώσει στα όνειρα που έβλεπα παιδί.
Μέχρι την επόμενη φυλακή κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά μου την ελπίδα, πως στα επόμενα σύνορα θα έχω ξεμπερδέψει για τα καλά με το "φορτίο"  της επανάστασης.Κι εκεί απέτυχα.Η επανάσταση  κυλούσε μέσα μου σαν δεύτερη φύση.Και τα σύνορα έγιναν πέλαγα για να ξεδιψάνε οι οδοιπόροι της ψυχής,οι κουρασμένη από τη λήθη κάποιας παλιάς αγάπης, που έμεινε στα μισά του δρόμου..
Και ύστερα οι φίλοι.Τα παράθυρα της καρδιάς μου, τα μάτια τους και οι φωνές τους.
Οι λέξεις έγιναν αποστάσεις για να περνά η μνήμη...

TO ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

ΜΕΤΑΜΕΛΕΙA:Η συνείδηση σφάλματος και η επακόλουθη λύπη ή ντροπή...
Η μεταμέλεια είναι συναίσθηση του λάθους μας συντριπτική.
Είναι συγκλονισμός και βαθιά επίγνωση που πονάει.
Εχει δάκρυα ειλικρινή.Και, το σοβαρότερο, η μετάνοια είναι μόνο έμπρακτη.
Μα και το "σε συγχωρώ" που εύκολα και αυτάρεσκα,συχνά με στόμφο διδακτικό και επιδεικτικό, ξεστομίζουμε προς κάποιον που μας έβλαψε, δεν μπορεί να είναι θεατρινίστικο και υποκριτικό.Εχει κι αυτό οδύνη και παραίτηση επώδυνη απ' το εγώ μας, από το δίκιο μας κι απ' το δικαίωμά μας. Εχει ταπείνωση και είναι εξαιρετικά μαρτυρικά όλα τούτα.
Η ειλικρίνεια του μετανοούντος η έμπρακτη, θα πρέπει να συναντιέται με την ειλικρίνεια του συγχωρούντος, την έμπρακτη.Τίποτε άλλο δεν μετράει...

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ.

Τάξε μου να σε ψηφίσω.Πούλησε μου κι άλλο ψέμα πάνω στο  ψέμα σου το προηγούμενο..
Ίσως να μην είχα κλείσει καν τα επτά χρόνια ζωής όταν με είχε πάρει ο μπαμπάς στο καφενείο, μ' εκείνη την αποπνικτική μυρωδιά,το στέκι των ετερόκλητων ψηφοφόρων,των λογιών-λογιών ανθρώπων,το καφενείο της γειτονιάς.Είχα απορήσει στην αρχή με το είδος της ψυχαγωγίας που συνέβαινε εκεί, μετά θύμωσα για το αδικαιολόγητο της ύπαρξής μου στο χώρο και είπα να κινηθώ άσκοπα και νευρικά και όλο αυτό να καταλήξει σε ύπνο.
Θα ήταν περασμένες δέκα θυμάμαι και μια ομάδα κυρίων εισέβαλε στο καφενείο κρατώντας χαρτιά..Πολλά χαρτιά.Το καφενείο αμήχανο."Να μην μείνει κανένα τραπέζι χωρίς ψηφοδέλτιο",φώναξε ο αρχηγός."Άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον η βραδιά εδώ",σκέφτηκα και συνέχισα να κοιτώ τις κινήσεις τις ομάδας."Αγαπητοί μου συμπολίτες.."ο αρχηγός ξεκίνησε να λέγει,"εμείς είμαστε αυτοί και γι' αυτό δεν είμαστε οι άλλοι και επειδή οι άλλοι είναι ψεύτες κι εμείς είμαστε αυτοί, πείτε μας τι θέλετε να το γράψουμε και όταν μας ψηφίσετε και βγούμε, τα λόγια θα γίνουν έργα αγαπημένοι μου συμπολίτες",κατέληξε ο λαλίστατος αρχηγός!
Οι ερωτήσεις πήραν μέσα μου την μορφή χιονοστιβάδας..Ποιοι είναι αυτοί και ποιοι οι άλλοι που είναι και ψεύτες;Τι πουλάνε και πόσο;Μπορεί ο καθένας να ζητήσει ότι θέλει; Γιατί θέλω κι εγώ κάτι και ας με ξέχασαν στην μοιρασιά.Γιατί παρακαλάνε αφού δεν είναι ψεύτες αυτοί;
Ειπώθηκαν πολλά εκείνο το βράδυ στον καφενέ.Άλλα τα θυμάμαι, άλλα όχι..Κάποιοι φώναξαν πολύ, κάποιοι αδιαφόρησαν παντελώς.Το "άσε μας καημένε" έμελλε να είναι το άδοξο τέλος της φιλότιμης εκλογοπροσπάθειας του κουρασμένου αρχηγού."Ζητώ την ευθυκρισία σας μόνο",είπε και μας έστειλε μια καληνύχτα που μόλις και μετά βίας βγήκε από τα χείλη του.
Τι ωραία λέξη!Ευθυκρισία.Θαρρείς πως μερικές λέξεις κουβαλάνε πάνω τους την χαμένη γενναιότητα των ημερών και πως όταν τις ανασύρουμε από μέσα μας αισθανόμαστε την έλλειψη της έννοιας και της εικόνας που μας φτιάχνουν.
Εκείνο το βράδυ του '77 ο μπαμπάς ήταν καθησυχαστικός, μα και πολύ απρόθυμος να δώσει απαντήσεις."Αφού εσύ δεν μπορείς να μου το πάρεις το ρημάδι το ποδήλατο, γιατί δεν με άφησες να το ζητήσω από τον καλό αυτό κύριο;"ρώτησα χίλιες φορές και χίλιες φορές απάντηση δεν πήρα."Είπε θα το γράψει μαζί με τ' άλλα και όταν βγει.....κάτι θα κάνει που το ξεχνάω τώρα".Από μικρό παιδί το αντίτιμο της υπόσχεσης δεν με συγκινούσε ιδιαίτερα.Με το πάρε δώσε δεν τα πήγαινα καλά.Άμα θες να πάρεις πάρε έλεγα και μην σκέφτεσαι το δώσε.Θα 'ρθει ο καιρός σου.Κι έτσι δεν πρόκοψα πουθενά!Μονάχα καλούς ανθρώπους έχω να θυμάμαι, αλλά λίγο είναι αυτό;
''Μην πιστεύεις τίποτα από δαύτους και ευτυχώς που είσαι μικρός γιατί θα σου έλεγα που γράφουν αυτά που τους ζητά ο κόσμος".Κι άλλη απορία γεννήθηκε.Εκείνες είναι οι στιγμές που αναρωτιέσαι αν αξίζει όλος αυτός ο θόρυβος για ένα κωλοποδήλατο.Και σιωπάς."Όταν θα μεγαλώσεις θα μάθεις την αλήθεια",μου είπε κι εκείνος σκεφτικός...Και μεγάλωσα  μα ακόμα τις ίδιες απορίες έχω και την ίδια σιωπή.Μονάχα ένα ποδήλατο κατάφερα να πάρω σε πείσμα των καιρών και κατάλοιπο εκείνης της αθωότητας του '77.
Η Ελλάδα θα συρθεί στις κάλπες για μια ακόμα Κυριακή.Πολλά έχουν αλλάξει από τότε.Ίσως και κάποια παιδιά της εποχής εκείνης να φόρεσαν γραβάτες και να ζητούν την ψήφο μας σε κάποιο καφενείο.Μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση κρίσημη για τη χώρα."Κι αυτή" ρωτώ;Γιατί;Τι παιχνίδι παίζουν πάλι οι σωτήρες του έθνους;Ψηφίστε, μην ξεχνάτε την πατρίδα τους ακούω να λένε.Μα αφού η πατρίδα ξέχασε εμένα πρώτα, σκέφτομαι.Και από πότε η ψήφος έγινε κριτήριο για το πόσο μας ενδιαφέρει ή όχι το χώμα, το νερό, τα βουνά και ο αέρας που μου έρχονται στο μυαλό συνώνυμα της πατρίδας.Ακόμα και οι υποσχέσεις απειλές έγιναν.Και να μου το θυμάστε πως το εκλογικό θα πάψει κάποτε να είναι αναφαίρετο δικαίωμα και αίφνης θα μετουσιωθεί σε πράξη υποχρεωτική και οι παραβάτες θα δικάζονται αυστηρά ,θα μαστιγώνονται για παραδειγματισμό, θα κουρεύονται γουλί και θα πέφτουν στην πυρά!Στο τέλος θα κηδεύονται δημοσία δαπάνη, γιατί αυτό απαιτεί το κράτος πρόνοιας της πελατειακής δημοκρατίας.Όπως και να 'χει εγώ την εκδίκησή μου την πήρα και κάθε εκλογική Κυριακή της ζωής μου απέχω ενεργά και βουλιάζω όλο και πιο πολύ στην σιωπή μου.Έτσι καβαλώ το ποδήλατό μου και και χάνομαι στο ταξίδι μου, μακριά από τους ψεύτικους ποδηλατόδρομους που έγραψαν στο χαρτάκι τους μαζί με τ΄άλλα και τα πέταξαν μόλις ήρθε η στιγμή να κάνουν τα λόγια έργα!

jo.

Κύριε αμάρτησα ενώπιόν σου:ονειρεύτηκα πολύ.Έτσι ξέχασα να ζήσω.Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το ΄χα μάθει από παιδί ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο,αλλά εκεί κανείς δεν με γνώριζε.Σαν τους Θαυματοποιούς που όλη την μέρα χαρίζουν τ' όνειρο στα παιδιά και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.Και συχνά διέσχιζα έναν επικίνδυνο δρόμο για να προλάβω ένα φάντασμα, ή τις νύχτες έψαχνα απεγνωσμένα μέσα στο παρελθόν μήπως και βρω μια λεπτομέρεια που να με δικαιώνει.
Αλλά εκείνο που με έκανε ν'απορώ  είναι ύστερα από μια ολόκληρη εξέγερση, εγώ είχα ακόμα το κεφάλι πάνω στους ώμους μου κι ίσως αυτό να 'γινε γιατί πάντα ένας κήπος απλωνόταν γύρω μου χωρίς κανείς να το βλέπει.......
                                                                     Τ.Λειβαδίτης.

ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ.

Και ως εκ' θαύματος  βρήκαμε το χρόνο μας στην παρηγοριά ,βαθύναμε  τα καθίσματα ,μεγαλώσαμε τις οθόνες ,κυνηγήσαμε παράταιρα το μερίδιο μας στην τεχνολογική εγκυμοσύνη  και αναθρέψαμε τα τέρατα που έβγαλε από μέσα της.Τελικά μπερδεύτηκα ανάμεσα στο εικονικό και στο πραγματικό και δεν ξέρω τι είναι αυτό που ζω...ζητώ βοήθεια .Χειραγωγώ ή με χειραγωγούν?. Βλέπω ή με βλέπουν αυτοί?Επιλέγω ή επιλέγομαι?.Είναι το πιο χαμηλά που έχω πέσει ή έχει κι' άλλο πιό χαμηλό? Μα μόλις εχθές το βράδυ  ήμουν ταξιδιώτης στο θέατρο της Δευτερας.
Λένε πως τα όνειρα μας είναι ασπρόμαυρα και έτσι  δεν είχα και τον κόντρα ρόλο να παλέψω. Σήμερα είμαι πάλι υποψήφιος για αποχώρηση.Τελικά όσο πιο πολύ σκέφτομαι τόσο μπλοκάρω το ζαλισμένο μου μυαλό.Φοβάμαι ότι πάλι θα τιμωρηθώ με επίπληξη από το Ε.Σ.Ρ. Προτιμώ το πρόστιμο.Θέλω να βοηθήσω και εγώ την χώρα μου που ζει πίσω από το 090 της teletex και πόσο άργησε φέτος η γιουροβίζιον? Θέλω να τιμήσω την ιστορία του τόπου με εξαντλιτική τηλεθέαση.Να μην χάσω καμιά εκπομπούλα,να δώσω χαρά σε καναλάρχες,διαφιμηστές ψωνισμένους,ανύπαρκτους και τιμητές λογής-λογής της δικής μου ευημερίας, άσχετα αν ο δικός τους μισθός ξεπερνά τον δικό μου έτη φωτός! Α ρε Αλέφαντε είσαι παλικάρι. Ζω σε παραλήρημα,κοιμάμαι ακόμα σαν Φώτης Λαδομπρακόπουλος(αν θυμάμαι καλά τ' όνομα του), στην δική μου φρουτοποιοία και ξυπνώ σε μια πλαστική καρέκλα να χειροκροτώ τον Λάκη που τα είπε πάλι καλά σήμερα.Τα τσίπουρα είναι κερασμένα από εμένα σήμερα. Ο φόβος του κενού.Η ενημέρωση που έγινε τρόμος.Άνθρωποι σε διασκελισμό βλακείας, η ζωή μας ξεψυχά στα πρωινάδικα σκουπίδια, στα show της ξεφτίλας, δείγμα της διάχυτης παρακμής που ζει η χώρα .Όλη μας η Ζωή ενα Big brother συμβατό με τον μικρόκοσμο μας και μην πυροβολείτε άλλο την ξανθιά Αλεξανδράτου..Παράγωγο της κουλτούρας μας δεν είναι και αυτή?Δεν έχω πολλές αξιώσεις, δεν διεκδικώ καν τα 15 λεπτά στην δημοσιότητά μου.Μονάχα να ζήσω ακόμα λίγο την δική μου μεθυσμένη πολιτεία θέλω και αν χώρισε κάποιος ας μην το μάθω.Να ανοίξω τα παράθυρα της ψυχής μου ζητώ και οι υστερικές φωνές απο τα δελτία τους να μετατρέπονται σε ωδή στο "Μεγάλο μας  Τσίρκο", εκείνα τα Σαββατόβραδα του '73 στο θέατρο <<Αθήναιον>>, στην Αθήνα της Ε.Ρ.Τ  και της Υ.Ε.Ν.Ε.Δ , στην Ελλάδα της γειτονιάς και της παρέας,στη χώρα του καθαρού αέρα με τα ραδιόφωνα να σκορπίζουν ήχους από λαικά και ρεμπέτικα τα στενά της φιλόξενης πόλης....Ύστερα όλα έγιναν σκοτάδι και παρ' ότι οι τηλεοράσεις μας έγιναν ένχρωμες τα όνειρά μας παρέμειναν πιο ασπρόμαυρα από ποτέ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Περπατώ τις πόλεις και ρωτώ που έχασαν τις ψυχές τους..που τα πάρκα,που οι γειτονιές,που οι γλάστρες στα πρεβάζια και οι μυρωδιές απο τα νυχτολούλουδα..  

Στους κουρασμένους τοίχους γράφεται η ζωή της πόλης.Στο μαύρο και στο γκρίζο η τέχνη γεννά.Ο θάνατος και ζωή δίπλα-δίπλα..

Απολιθώματα οι πόλεις μοιάζουν.Κρατούν την γοητεία μιας ξεδοντιάρας πόρνης, που χάθηκε στην λήθη της ένδοξης ομορφιάς.'Ολα κρατούν αποστάσεις..

Νομίζεις ότι η σκόνη σε καλύπτει αλλά φαίνεσαι...
...Όταν σέρνεις τα βήματά σου στο σκοτάδι.
...Όταν σκυφτός κοιτάς το χώμα.
...Όταν γυρίσεις μόνος στους δρόμους.
   ΕΤΣΙ ΥΠΑΡΧΕΙΣ!
ΕΤΣΙ ΥΠΑΡΧΩ ΚΙ ΕΓΩ!

Ψηλά τα κτήρια μα οι πόλεις γερνάνε πιο γρήγορα από εμάς.Που και που καμιά
 ξεχασμένη γωνιά θα σου πει την ιστορία της...

Ζωγράφισε,ζωγραφισέ με σαν μπογιά στο τοίχο..Η πόλη ξεψυχά στα τραγούδια της.

Κάθε πρωί η απουσία της νύχτας μας πληγώνει κι η πολιτεία μένει απροετοίμαστη.Μ'ενα φανταχτερό σημάδι στο λαίμο, μ'ένα λυπητερό χαμόγελο στον ορίζοντα.

Με κοιτάς λοξά.Δεν σε κοιτώ καν.Εδώ όλοι κοινωνάμε από το ίδιο δισκοπότηρο.Είμαστε όλοι μετανάστες.

Η πόλη καθισμένη στα γόνατα του Θεού, απέλπιδα προσπαθεία να κρατηθεί στα πόδια της.Στους βροχερούς σταθμούς οι αποχαιρετισμοί.

Αυλαία...

.....ςσσσσσ η πόλη κοιμάται.

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ..

 

• Ήταν η εξ αρχής ακατανόητη οικειότητα που σημαδεύει όσους προορίζονται να συναντηθούν. Που οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν για να σφραγίσουν ο ένας τον άλλον παντοτινά. Αυτούς που συγγενεύουν αλλιώς, και οι υπόγειες ροές τούς τραβάνε ασυνείδητα να στραφούν και να κοιταχτούν με απορία στα μάτια. Σαν κλήση. Μια σαγήνη ανεξήγητη που φέρνει κοντά.

[...]Συναντάμε κόσμο όπως πορευόμαστε. Ανταλλάσσουμε βλέμματα, χαμόγελα ευγενικά, δυο υποχρεωτικές κουβέντες, για να προσπεράσουμε και να τα πετάξουμε αυτά αμέσως στον κάδο της λησμονιάς. Υπάρχουν μάτια όμως που από το πουθενά εμφανίζονται μια στιγμή μπρος μας, βυθίζονται στα δικά μας μάτια και αξιώνουν: «Εδώ θα μείνεις», ή «Σε περίμενα>>...

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΧΟΥΚΛΗ...ΤΑ ΛΥΠΗΜΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ.

Βράδυ Σαββάτου.
Τους συναντάς στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο.
Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμά της.
Αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δεν λένε τίποτα πια μεταξύ τους.
Σαν να τα έχουν πει όλα.
Που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής.
Τα τείχη που τους προστάτευαν κατέρρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση.
Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι που τα κονιορτοποίησαν?
Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους, ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.

Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.
Εκείνος στο τιμόνι, τραβηγμένος στην άκρη, κοιτάζει έξω από το παράθυρο.
Όχι το δρόμο αλλά τη ζωή του.
Κι Εκείνη σφιγμένη στην άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι, που αντανακλά τη φρόνιμη φιγούρα της.
Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν.
Κοιτάζουν ώρα τώρα - ή μήπως από χρόνια? - μέσα τους.
Ούτε ένα βλέμμα δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλον, σαν να μην τους περισσεύει, σαν να τα ξόδεψαν όλα.
Κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα.
Σαν να βολεύονται με τη σιωπή.
Μέσα, υπάρχει το όχι.
Έξω, κοχλάζει το ναι.
Μονομάχοι της συμβίωσης.

Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του.
Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, αναιμικές υποσχέσεις πως όλα αύριο θα είναι αλλιώς.
Δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά…δεν ξέρω γιατί.
Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία.
Μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουράστηκαν ή βαριούνται πια να εξερευνήσουν.
Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.
Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο.
Σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για την πλήξη και την μοναξιά.
Τόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φεγγάρι και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους.
Περιμένουν πώς και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά.
Τους βλέπω να ξεκινούν.
Αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια...

jo....

Βράδυ Κυριακής...κόκκινο φεγγάρι και με το κρύο της θεσσαλονίκης ασυνήθιστο στα δικά μου μέτρα, να οδηγώ με χαμόγελο.Στο ραδιόφωνο ο Μάνος Ξυδούς να τραγουδά.Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε.Χειμώνας του '98..Η Όλγα σε ΄κείνο το μπαράκι στην πετρούπολη.Το κρύο της Νύχτας..όλα ήταν ερωτικά στην σκληρότητά τους.Πούλησα τον έρωτά σου αλλά το έχω μετανιώσει να ξέρεις..Οι άνθρωποι κρύφτηκαν αλλά δεν θα πάψω ν' αναπολώ την συντροφιά τους..Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας 10 χρόνια μετά..ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ  ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΖΕΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ...

ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ...

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:
-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"
-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.
-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.
-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος"
είπε ένας άλλος μαθητής Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: "Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;
  Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..
"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;
Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ..
και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, 
για να καλύψει την απόσταση.. 
Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιό δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.
Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..
Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.
Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.
 Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται  πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:
"Οταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σαν απομακραίνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού" Mahatma Gandhi

ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΑΛΛΙΩΣ.

 ΑΡΓΗΣΑΜΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΥΜΕΝΟ ΧΑΡΤΑΚΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ..ΑΠΟ ΦΟΒΟ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΞΑΜΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΖΗΣΑΜΕ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΙΠΕ..ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΕΛΙΚΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ Η ΚΑΤΑΡΑ ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ..ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΜΕΤΡΩ ΤΑ ΑΝ...ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΠΕΡΑΣΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΖΟΥΣΑ ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΑΛΛΙΩΣ..

ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΣΗΜΕΡΑ.

Τις Κυριακές οι καρδιές μας παίρνουν φως.Απο παιδιά θυμάμαι τα γέλια στις παίδικες χαρές και τα δάκρυα που έμεναν πίσω όταν έσβηνε το φως της μέρας.Ύστερα ήρθε ο φόβος.Ο πρώτος που έμελε να είναι και παντοτινός.Χαθήκαμε σ' εκείνες τις αγκαλιές κι ενώ θα μπορούσαμε να τρέξουμε λιγο ακόμα, σταματήσαμε τον χρόνο εκείνο στην πιο αποδότική του συγκυρία.Δεν ξέραμε τότε.Δεν ακούγαμε κιόλας.Διαχειριστήκαμε εποχές και σχέσεις θαρρώ, που άλλαζαν αντιστρόφως ανάλογα με την διάθεση, άλλα και την εμπειρία μας να τις υποδεχτούμε.Ολα έγιναν γρήγορα..
Σαράντα χρόνια ζωής και ψάχνω.Πότε-πότε περνώ έξω άπο εκείνη την παιδική χαρά και φτιάχνω εικόνες και ήχους, άλλα λείπουν τα πρόσωπα.Είναι ο γερός δεσμός μας με το πρελθόν όμως τα πρόσωπα. Αναπόσπαστο κομμάτι της υπαρξής μας.Το Μαράκι,Ο Ντίνος,Ο Τζίμης,Η Σούλα..Όλοι είχαν όνομα τότε.Σήμερα "ρε φίλε" μόνο ακούς.
Γεμίσαμε τα κορμιά μας με τατουάζ.Από το φόβο μιας λησμονιάς αβάσταχτης.Όλα είναι γραμμένα έξω από εμάς.Μέσα μας τίποτα.ΚΕΝΟ.Δεν είναι που νοσταλγώ τα χρόνια και τις εποχές.Την μοναξιά δεν αντέχω.Δεν είχα την υποδομή να την ζήσω.Την άκουγα σαν αρρώστια και την βλέπω να γίνεται πανδημία.Είναι και το γκρίζο της Κυριακής τέτοιο που θες δε θες θυμάσαι.
Άιντε να βάλουμε φώτια στα ηλεκτονικά μας όνειρα, για να ξορκίσουμε την προσωρινότητα των πάντων.
Μονάχα τα κινητά μας να κρύψουμε σήμερα θα 'θελα.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ.

jo...

ΦΙΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ.ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΟΧΙ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΑΣ.ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΡΟΘΥΜΑ.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ.

Ο πληθυντικός αριθμός





Ο έρωτας ,

όνομα ουσιαστικόν ,

πολύ ουσιαστικόν ,

ενικού αριθμού ,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,

γένους ανυπεράσπιστου .

Πληθυντικός αριθμός

οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .



Ο φόβος ,

όνομα ουσιαστικόν ,

στην αρχή ενικός αριθμός

και μετά πληθυντικός :

οι φόβοι .

Οι φόβοι

για όλα από δω και πέρα .



Η μνήμη ,

κύριο όνομα των θλίψεων ,

ενικού αριθμού ,

μόνο ενικού αριθμού

και άκλιτη .

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .



Η νύχτα ,

όνομα ουσιαστικόν ,

γένους θηλυκού ,

ενικός αριθμός .

Πληθυντικός αριθμός

οι νύχτες .

Οι νύχτες από δω και πέρα.

TΑ ΣΠΙΤΙΑ - ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΣ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ..Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΝΟΙΞΕ ΣΑΝ ΑΓΚΑΛΙΑ.

 ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ.ΠΙΚΡΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΥΚΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ..